Gönüller sultanıdır, Gül gider Peygambere. Rahmet gülistanıdır, Gül gider Peygambere. Sevgi durmaz kafeste, Zikir başlar âheste. Dillerden deste deste Gül gider Peygambere. Bu aşka kim dayanır? Güneşle ay uyanır. Şafak ala boyanır, Gül gider Peygam...
Yâ Rab bu aşk bende, benimle her an; Aşk ile can buldum, canda var oldum!.. Bu zorlu nefsime neyledi zaman?.. Bazen kışa döndüm, kâh bahar oldum!.. Tevhîdin nûruyla, var ettin canı; Ufkuna nakşettin eşsiz fermânı!.. Tedbirden, takdire dönen her son...
Madden zirvedesin, manen iflasta, Ey medeni dünya (!) bu nasıl zaman? Vicdanlar tarumar, akıllar hasta, Dayattığın bu hayattan el aman. Cennet kokan gülüşleri soldurdun, Annelere saçlarını yoldurdun, Bir kez daha insanlığı öldürdün, Hak-hukuk babınd...
Söyler misin anneciğim Bütün gece parıldayan aydede Gündüz olunca Yığılıp kalıyor olmalı yorgunluktan Peki ne zaman yapacağı işleri öğrenmek için Okula gidiyor yıldızlarla birlikte Gökyüzünde? Söyler misin anneciğim Bütün gün bizi aydınlatan güneş G...
Gönül, yüz dön kin gütmekten; İncinsen de incitme sen!.. Dost bîzârdır incitmekten; İncinsen de incitme sen!.. Nûr nefesin aşk dolanda, Gülün yanmaz od alanda!.. Sözün başa dert olanda; İncinsen de incitme sen!.. Can olur mu candan ırak? Geç ağyârı, ...
Ben yâre yâr dedim de yâr demedi bana yâr Önce yâr dediğime sonra diyemem ağyâr!.. Cevrinde nihayet yok, nazında bir karar yok Yara içinde yaram, nâr üstünde nârım var!.. Şikâyetim yok benim yârden gelen cefâya Bin ömür ezâ çeksem cânım sevdâya akar...
Filistinli bir çocuk Ne yer, ne içer? Kan damlalarından dokulu kirpikleri Parmaklarını makinalı tüfekler biçer Filistinli bir çocuk Her gündüz, sonsuz bir geceye düşer Filistinli bir çocuk Televizyon seyreder mi akşamları? Annesi ılık süt içirir mi o...
Sadık Dânâ hazretlerinin (k.s.) aziz ruhuna Bir başkaydı, bambaşkaydı “Elhamdülillah...” demesi Gönülleri nakıştaydı “Elhamdülillah...” demesi Öyle ince, öyle narin Öyle içten, öyle derin Öyle tatlı, öyle serin “Elhamdülillah...” demesi Şükür ve ni...
Hâlık’ın gözüyle mahlûka baktı, Aynı kendi gibi vâris bıraktı, Cemâli nur gibi; pembemsi, aktı, Edeb tâcı oldu, ahir zamanda. Merhamet, şefkatte, sanki okuldu, Unuttu kendini, Rabbini buldu, Sâhibü’l-vefâydı, ne güzel kuldu, Aziz (âbâd) etti Rabbim, ...
