Kendine Gelemeyen Kimseye İyi Gelemez

“Her yere koşuyoruz. Hizmete, yardıma, işe, sorumluluğa… Ama kendimize uğramıyoruz. Yorulduğumuzu fark etmiyoruz. Kalbimizle baş başa kalmaktan kaçıyoruz. Eşimize, çocuklarımıza, hatta kendi nefsimize karşı ihmali “dava” diye süslüyoruz. Oysa ihmal edilen her alan, bir gün alacağını ister. İlgilenilmeyen aile soğur, zikretmeyen kalp sertleşir, dinlenmeyen beden ibadetten lezzet alamaz. İnsanın kendine gelmesi bencillik değildir. Kendine gelemeyen, kimseye iyi gelemez.”